reklam kokan hareketler

Otobüsteyim… Sanki nereye götürdüğünü bilmemeksizin dalmışım akşamın karanlığında uzaklara. Aklımda bin bir farklı düşünce, her gün nasıl farklı bir insan olurum, nasıl aklımdan geçen insan profilini çizerim düşüncesi var; zira 15 gündür insanlıktan uzak yaşıyorum diyebilirim.
Tam böyle uçsuz bucaksız fikirlerin merkezinde gel-git yaşar iken, sessizliği bir anda “berbat” sesli kadın bozdu. Öndeki zavallı yaşlı amcanın yanına oturduğu andan itibaren, kötü bir şeyler olacağını seziyordum diyebilirim. Derin sessizlik şu sözlerle bozuldu:

- Amcacığım biraz yana kayabilir misiniz?
- Tabii kızım.

Yaşlı amca da çok uzaklara dalmıştı, kim bilir neler düşünürken birdenbire, bu uğursuz kadın sesinden irkilerek toparlanma ihtiyacı duymuştu. Rahatını bozarak hafifçe düzeldi ki ikinci cümle geldi ardından:

- Ya bu koltuklar ne kadar dar değil mi? İnsanlara bir rahat bırakmıyorlar şu otobüslerde.
- Haklısın kızım.

O anda amcanın muhabbete katılmak istemediği apaçık ortada iken uğursuz kadın sesi birden beni “ohannesxxlburger” demeye itti:

- Sigara yasağını anlamıyorum. Bugün bana 62 TL ceza kestiler.

“Ne alaka lan?” dedim. Amca da afalladı zaten o an. Garibim şu soruyu sordu ilk olarak:

- Makbuz kesmedilerse, ödetemezler.
- Yok be amca, kestiler, asansöre bindiğimde sigara vardı elimde, anlamıyorum ki.

O an asansör, sigara ve o kadını bir arada düşündüm. Artık yolun engebeli olmasından mı, yoksa bu düşünceden mi bilemiyorum, midem bulandı ki uğursuz kadın sözüne devam etti:

- CHP seçimde ne yaparsa yapsın Ankara’yı alamaz. Ben “büyük düşünüp” (nasıl lan?) bağımsız adaya oy attım, ne de olsa
partiye oy atmak değil, adaya oy atmak lazım değil mi amca?
- Evet kızım, partilere oy ata ata belimiz büküldü zaten.

Uğursuz kadın, konuları değiştirip değiştirip duruyordu amansızca, illa bir konuşma isteği duyuyordu, buna rağmen amca pas vermiyordu. Ancak kadın inadına bir şeyler söyleyip amca ile muhabbeti kurmanın yolunu arıyordu. Belli ki bir amacı vardı ama henüz sezememiştim. Çok geçmeden niyetini anlar gibi oldum.

- Amca bu dışarıda gördüğün yerlerde bir ara reklam işinde çalışıyordum ben. İyi para kazandırıyor ama ben sırtımı memurluğa yasladım, çok rahat meslek.
- Doğru kızım, baksana şu kriz ortamında yine yıllar sonra memurluk en güvenilir meslek olmaya başladı yine.
- Öyle de, memurluk da bir yere kadar amca, benim gözüm yükseklerde para kazanmalıyım.

Amcanın verdiği güzel cevap (ki global ekonomik krizin etkisi %99.9 oranında özel sektör üzerindedir) hoşuma gitti açıkçası, ne de olsa bir zamanlar memurluk bu ülkede hakikaten forsu olan bir meslekti neticede. Amca özetle tarih tekerrür eder dedi; cevap ondan güzel, yoksa normal sıradan cevap yani.

Kadına da uğursuz dememin nedeni de aslında son kurduğu cümle aslında… Memurluktan şikayetçi değil, para hırsı bürümüş gözünü, maddiyata (maneviyat FTW!) fazla önem vermediğim için bu tür düşünceler tiksinç gelmiştir bana. Ha tamam, kendine yetecek kadar kazanırsın eyvallah, bedava hava ile sonsuza kadar yaşayacak değilsin ne de olsa, ama insanlardaki maddiyat hırsı beni korkutuyor.

Geleyim konuyu dağıtmadan diyaloğun devamına. Devamında eğlence başlıyor zaten:

- Amca dedim ya hani daha fazla kazanmalıyım diye, çeşit çeşit işler yapıyorum ben.
Amca duraksadı önce bir, “öf baydı” der gibi baktı ve sordu:
- Ne gibi kızım?
- Amca bak göstereyim..

Bir anda “kernel panic” verdim. (Windowsçulara selam olsun, mavi ekran kalmadı) Uğursuz kadın çantasından çay süzgeci çıkardı.

- Amca bak, bu işte mükemmel para var, ayrıca gelir paylaşımı yapıyoruz, sana bir kaç tane verebilirim.
Amca beni şaşırtarak aldı eline bir süzgeç ve sordu:
- Ne kadar acaba bu?
- 4 lira versen yeter be amca.

Amca beni daha da üzerek cebinden 4 lira çıkarıp süzgeçten bir tane aldı. O anda yılların birikimi, saygı vs. gibi değerler gözümün önünden film şeridi gibi aktı, tam akarken kadın bana dönüp:

“- Kardeş (wtf?!?!) sen de ister misin?” dedi.

Ne diyeceğimi bilemedim o an. Zihnimdeki kavram kargaşası düzgün düşünmeme müsaade etmedi bir an için.

- Yok kalsın dedim, incecik, hatta düdük gibi çıkan sesimle.

Kadın duraksamadı:

- Alsaydın iyi olurdu, bak çayın çöpü kanser ediyormuş.
“- Teşekkürler, var bizde” dedim.

Oysaki yalan söylemiştim, bizim evde öyle bir alet yoktu. Ve nedense bu tür aletler benim için çekiciliğini hep korumuştur. Hayatımda merak edip de alamayıp, merakım karşısında kibir yaparak hep içimde ukte kalacak bir eşyaya çok yakınken, yine kibirli davranıp almamıştım. (Diğer eşyalar: 2 saniyede patates soyabilen jiletimsi şey, limonun ortasına takılıp limonun bütün suyunu çıkarabilen şey)

Uğursuz kadın bu sefer çileden çıktı. 2 sıra arkamda oturan adama kadar sordu “almak ister misiniz?” diye. Bir anda bütün otobüs kadının çay süzgeci reklamına odaklandı diyebilirim ki ilginçtir 7-8 kişi kalkıp kadına para verip o aletten aldı.

Hatta otobüsteki muavin bile aldı. Neyse ki, otobüs şoförü otobüsü durdurmadı almak için, muavine talimat verip o da aldı.
Daha sonrasını bilmek bile istemiyorum aslında. Otobüsten indim, koşarak eve gelip yatağa uzandım. Uğursuz kadının satış sonrasındaki o pis sırıtışı gözümün önünden gitmiyordu. Gerçi çok düşünmedim, iki dakika sonra uyumuştum bile…