- Amcacığım biraz yana kayabilir misiniz?
- Tabii kızım.

Yaşlı amca da çok uzaklara dalmıştı, kim bilir neler düşünürken birdenbire, bu uğursuz kadın sesinden irkilerek toparlanma ihtiyacı duymuştu. Rahatını bozarak hafifçe düzeldi ki ikinci cümle geldi ardından:

- Ya bu koltuklar ne kadar dar değil mi? İnsanlara bir rahat bırakmıyorlar şu otobüslerde.
- Haklısın kızım.

O anda amcanın muhabbete katılmak istemediği apaçık ortada iken uğursuz kadın sesi birden beni “ohannesxxlburger” demeye itti:

- Sigara yasağını anlamıyorum. Bugün bana 62 TL ceza kestiler.

“Ne alaka lan?” dedim. Amca da afalladı zaten o an. Garibim şu soruyu sordu ilk olarak:

- Makbuz kesmedilerse, ödetemezler.
- Yok be amca, kestiler, asansöre bindiğimde sigara vardı elimde, anlamıyorum ki.

O an asansör, sigara ve o kadını bir arada düşündüm. Artık yolun engebeli olmasından mı, yoksa bu düşünceden mi bilemiyorum, midem bulandı ki uğursuz kadın sözüne devam etti:

- CHP seçimde ne yaparsa yapsın Ankara’yı alamaz. Ben “büyük düşünüp” (nasıl lan?) bağımsız adaya oy attım, ne de olsa
partiye oy atmak değil, adaya oy atmak lazım değil mi amca?
- Evet kızım, partilere oy ata ata belimiz büküldü zaten.

Uğursuz kadın, konuları değiştirip değiştirip duruyordu amansızca, illa bir konuşma isteği duyuyordu, buna rağmen amca pas vermiyordu. Ancak kadın inadına bir şeyler söyleyip amca ile muhabbeti kurmanın yolunu arıyordu. Belli ki bir amacı vardı ama henüz sezememiştim. Çok geçmeden niyetini anlar gibi oldum.

- Amca bu dışarıda gördüğün yerlerde bir ara reklam işinde çalışıyordum ben. İyi para kazandırıyor ama ben sırtımı memurluğa yasladım, çok rahat meslek.
- Doğru kızım, baksana şu kriz ortamında yine yıllar sonra memurluk en güvenilir meslek olmaya başladı yine.
- Öyle de, memurluk da bir yere kadar amca, benim gözüm yükseklerde para kazanmalıyım.

Amcanın verdiği güzel cevap (ki global ekonomik krizin etkisi %99.9 oranında özel sektör üzerindedir) hoşuma gitti açıkçası, ne de olsa bir zamanlar memurluk bu ülkede hakikaten forsu olan bir meslekti neticede. Amca özetle tarih tekerrür eder dedi; cevap ondan güzel, yoksa normal sıradan cevap yani.

Kadına da uğursuz dememin nedeni de aslında son kurduğu cümle aslında… Memurluktan şikayetçi değil, para hırsı bürümüş gözünü, maddiyata (maneviyat FTW!) fazla önem vermediğim için bu tür düşünceler tiksinç gelmiştir bana. Ha tamam, kendine yetecek kadar kazanırsın eyvallah, bedava hava ile sonsuza kadar yaşayacak değilsin ne de olsa, ama insanlardaki maddiyat hırsı beni korkutuyor.

Geleyim konuyu dağıtmadan diyaloğun devamına. Devamında eğlence başlıyor zaten:

- Amca dedim ya hani daha fazla kazanmalıyım diye, çeşit çeşit işler yapıyorum ben.
Amca duraksadı önce bir, “öf baydı” der gibi baktı ve sordu:
- Ne gibi kızım?
- Amca bak göstereyim..

Bir anda “kernel panic” verdim. (Windowsçulara selam olsun, mavi ekran kalmadı) Uğursuz kadın çantasından çay süzgeci çıkardı.

- Amca bak, bu işte mükemmel para var, ayrıca gelir paylaşımı yapıyoruz, sana bir kaç tane verebilirim.
Amca beni şaşırtarak aldı eline bir süzgeç ve sordu:
- Ne kadar acaba bu?
- 4 lira versen yeter be amca.

Amca beni daha da üzerek cebinden 4 lira çıkarıp süzgeçten bir tane aldı. O anda yılların birikimi, saygı vs. gibi değerler gözümün önünden film şeridi gibi aktı, tam akarken kadın bana dönüp:

“- Kardeş (wtf?!?!) sen de ister misin?” dedi.

Ne diyeceğimi bilemedim o an. Zihnimdeki kavram kargaşası düzgün düşünmeme müsaade etmedi bir an için.

- Yok kalsın dedim, incecik, hatta düdük gibi çıkan sesimle.

Kadın duraksamadı:

- Alsaydın iyi olurdu, bak çayın çöpü kanser ediyormuş.
“- Teşekkürler, var bizde” dedim.

Oysaki yalan söylemiştim, bizim evde öyle bir alet yoktu. Ve nedense bu tür aletler benim için çekiciliğini hep korumuştur. Hayatımda merak edip de alamayıp, merakım karşısında kibir yaparak hep içimde ukte kalacak bir eşyaya çok yakınken, yine kibirli davranıp almamıştım. (Diğer eşyalar: 2 saniyede patates soyabilen jiletimsi şey, limonun ortasına takılıp limonun bütün suyunu çıkarabilen şey)

Uğursuz kadın bu sefer çileden çıktı. 2 sıra arkamda oturan adama kadar sordu “almak ister misiniz?” diye. Bir anda bütün otobüs kadının çay süzgeci reklamına odaklandı diyebilirim ki ilginçtir 7-8 kişi kalkıp kadına para verip o aletten aldı.

Hatta otobüsteki muavin bile aldı. Neyse ki, otobüs şoförü otobüsü durdurmadı almak için, muavine talimat verip o da aldı.
Daha sonrasını bilmek bile istemiyorum aslında. Otobüsten indim, koşarak eve gelip yatağa uzandım. Uğursuz kadının satış sonrasındaki o pis sırıtışı gözümün önünden gitmiyordu. Gerçi çok düşünmedim, iki dakika sonra uyumuştum bile…

Blog’a neredeyse senede bir yazı yazan bir insan haline geldiğim için ayda bir de olsa hayatta olduğuma dair sinyaller vermeye çalışıyorum blog üzerinden.

2008′i şöyle bir değerlendirecek olursam, bu sene mesleğe yönelik pek bir girişimde bulunmadığımı, onun yerine hobilerle daha çok uğraştığımı belirtebilirim. Bu konuda bilgisayar ile yatıp kalkmamdan şikayetçi olup benim çeşitli hobilerle haşır neşir olmamı sağlayan babam‘a teşekkürü bir borç bilirim.

2008′in aklımda kalan en güzel karesi ise sanırım şu kare:

2008 sona ererken şunu fark ettim ki, artık pek fazla tembellik yapmıyorum, bir işe giriştiğimde tamamını getirebiliyorum. Bu konuda yardımını esirgemeyen yakın çevremdeki herkese çok ama çok teşekkür ediyorum.

Geçen her bir senenin gençlikten bir şeyleri alıp götürdüğü kadar götürdüklerini tecrübeye kattığına inanan insanlardanım; şöyle hayatınızı gözden bir geçirin, bu dediklerime hak verirsiniz. Evet, ömrümüzden bir sene daha geçip gidiyor ve buna üzülmüyorum, yaşadıkça bir şeyler öğrenerek hayatıma renk kattığıma inanıyorum. Kederlere hayatımda fazla yer vermemeye özen gösteriyorum; ki en kederli halde bile hayata tutunmayı sağlayacak bir tebessümün gücüne oldukça inanıyorum. 24 yaşında hayatı özümsediğimi söyleyecek kadar aptal da değilim elbet; ancak yıllar ilerledikçe hayatı anlamanın getirdiği yükü görünce afallamamak için dimdik ayakta durma mücadelesi vermek de bir nev’i erdem sayılır.

Heh, gelelim ağdalı cümlelerden sonra (bu ara çok görüyorum, “kederin ıssızlığı” tarzı arabesk yazılar. Tamam hayat davul zurna eşliğinde laylaylom geçmiyor; lâkin bu kadar bunalıma da girmeyin ey blogküre ahalisi!) -ki uzun cümle yazmaya bayılsam da, karşıdakini baydığını da bilecek kadar saftirik değilim- 2008′in benim için güzel geçmesini sağlayan hususlar neler olmuş?

2008 benim için tam bir özgür yazılım yılı oldu diyebilirim. Yaklaşık 11 senelik Linux  maceramda  en verimli geçirdiğim, kullandığım sistemin özünü anlayabilmek bağlamında baya etkin geçen bir sene oldu 2008. Dolayısıyla bu kazanımlar 2009′da bu deneyimlerimi paylaşacağım anlamına geliyor.

Balık tutmayı öğrendim! Buna 2008′in en eğlenceli olayları arasında ilk sıralarda yer veriyorum. Balık tutmak cidden sabır isteyen bir iş. Sabır ve huzuru bir arada tutmayı sağlaması açısından balık tutmak gerçekten herkese tavsiye edebileceğim bir uğraş. Bütün dikkatinizi oltaya verip, sessizliğin verdiği huzurla pür dikkat avınıza yönelmek kadar kafa dinlendirici bir iş görmedim henüz. Kafası yorgun olanlara şiddetle tavsiye ediyorum.

Utanıp da söyleyemediğim bir şey daha var. Gerçi kendisi bunu okurken “hadi len” diyecektir; ancak hayatına bir anda girip aniden terkettiğim için benim için hâla önemli bir kişiden, 2008′i burnundan getirdiğim için özür diliyorum.

Sayacak çok şey var aslında. Blog’u da bir karma aracı olarak kullanmayım. Ne de olsa burası karma listesi değil, benim adım da Earl değil . Bu yüzden önemli noktalara hızlıca bir “flashback” yapıp “highlight” noktalarından bir kaç parça birşeyler aldım o kadar. Bu yüzden bu yazıyı da daha fazla uzatmayıp, 2009′un ilk günü ilk dakikasına otomatik girdi eklemeyi samimi bulmadığım için 2009′la ilgili temennilerimi şimdiden paylaşmak istedim sadece:

2009′un hepimiz için, sevgi (bekar bayanlara selam ederim ), barış, huzur ve başarı  dolu bir yıl olmasını dilerim. Herkese şimdiden mutlu yıllar